Przypowieść o poznawaniu siebie

Posted on Leave a comment

Dzisiaj wkleję tekst, który ujął mnie na wiele sposobów. Jego główne przesłanie najbardziej, lecz nawet jeśli się z nim zgodzisz, i tak myślę, że bez problemów znajdziesz w tej opowieści coś, co Cię zachwyci.

Siedziałem w małej kawiarence w centrum Perth. W pewnym momencie podszedł do mnie stary Aborygen.

Daj mi pół dolara – powiedział.
Nigdy nie lubiłem żebraków. Już miałem mu odmówić, ale uśmiechnął się tak szeroko i przyjaźnie, że sięgnąłem do portfela i wręczyłem mu dwa dolary. Uprzejmie podziękował i skierował się w stronę wyjścia. Dwa dni później byłem w tym samym miejscu i znowu się pojawił. Podszedł do mnie. Już sięgałem po portfel, ale powstrzymał mnie i powiedział: „dzisiaj ja stawiam”. Chyba wyglądałem na zdziwionego, bo dodał: „Przecież dzisiaj jest moja kolej”. Kupił mi piwo i usiadł koło mnie. Pomyślałem, że pewnie chce mnie dzisiaj naciągnąć na większą sumę.

Skąd jesteś? – zapytał.

Z Polski. A ty?
Popatrzył na mnie swoimi śmiejącymi się oczami.

Dobry dowcip – powiedział, po czym powoli, jakby w zamyśleniu dodał:

Skąd może być stary Aborygen? Widzisz – podniósł oczy – ludzie przybywają tu z całego świata, szukają swojego miejsca na ziemi, szukają szczęścia.

Australia to piękny i spokojny kraj – powiedziałem – ja też przyleciałem, żeby tu zamieszkać.

Czy wierzysz, że będziesz tu szczęśliwszy niż gdziekolwiek indziej?

Tak, wierzę, że ja i moja rodzina będziemy tu szczęśliwi.

Czemu odpowiadasz w imieniu innych, nawet jeżeli są Twoją rodziną?

Przywiozłem ich tu, a więc czuję się za nich odpowiedzialny.

Nie możesz być odpowiedzialny za niczyje szczęście oprócz własnego.

Jesteś filozofem? – zapytałem.

W pewnym sensie – odparł.

Wyglądasz na inteligentnego – popatrzyłem na niego – czemu jesteś żebrakiem?

Czy widziałeś, żeby żebrak stawiał komuś piwo?

To czemu chodzisz i prosisz o pieniądze?

To najlepszy test na jakość człowieka.

Co w ten sposób testujesz?

Czy warto z nim nawiązać bliższą znajomość.

Widzę, że w Twoim teście wypadłem pozytywnie. Ile trzeba Ci dać, żeby zdać twój test?

Nie ma znaczenia, czy ktoś mi coś da, czy nie. Znaczenie ma, jak to zrobi.

A więc teraz, kiedy test zaliczony, jaki będzie następny krok?

To zależy od ciebie. Zależy czy ja zaliczyłem test w twoich oczach. Każdy z nas bez przerwy testuje ludzi i świat wokoło. To, co w jego mniemaniu wypada pozytywnie, przyjmuje za swoje. Ale muszę już iść. Miło się z Tobą rozmawiało. Wpadnij do mnie przy okazji.
To mówiąc podał mi wizytówkę. Spojrzałem na nią i przeczytałem: Dr John Smith lekarz medycyny.

Przez kilka następnych dni byłem zajęty sprawami biznesowymi, lecz ten niezwykły człowiek często przychodził mi na myśl. Weekend zapowiadał się luźniejszy. W sobotę rano zadzwoniłem do niego.

Cześć John, co u ciebie słychać?

Cześć – odparł – wszystko OK. Dobrze, że dzwonisz. Dzisiaj wieczorem zaprosiłem kilka osób na barbeque. Wpadnij o siódmej. Miło będzie, jak zabierzesz ze sobą żonę.

Wieczór był ciepły po upalnym dniu. John przywitał nas w drzwiach. Zaprowadził do dużego salonu, gdzie było kilka osób. Przedstawił nas i poczęstował chłodnym napojem. Atmosfera była luźna, ludzie sympatyczni. Po pieczonej baraninie siedliśmy przed domem przy kawie. Wiatr od oceanu, jak zwykle pod wieczór, dawał ożywczy chłód. W pewnym momencie Judy – szczupła dziewczyna japońskiej urody – zapytała: „John, mam pewien problem. Czy mogłabym z Tobą porozmawiać na osobności?”.

Oczywiście – odparł John i wyszli. Wrócili za ok. piętnaście minut. Wtedy Greg i Samantha – młoda para – poprosili o to samo. Gdy wrócili, okazało się, że wszyscy po kolei chcieli rozmawiać na osobności z Johnem. Wydawało się nam to trochę dziwne, ale widocznie takie tu mają zwyczaje. W końcu jest emerytowanym lekarzem, może zasięgają porad medycznych.
Potem John wyjął z barku szlachetnie wyglądającą butelkę i poprosił mnie, żebym czynił honory podczaszego. Gdy degustowaliśmy ten wytrawny trunek, Judy zapytała:

John, powiedz nam, jak to naprawdę jest tam, w Twoim świecie.

W moim świecie? – uśmiechnął się – Ja nie mam swojego świata. To wy macie swoje światy i dlatego się wam wydaje, że wszyscy muszą je mieć. Kiedyś też miałem, ale zrezygnowałem, bo okazał się do niczego nie potrzebny. Wymagał ciągłej uwagi i aktywności, narzucał bezsensowne reguły i prawa, stresował przemijaniem czasu. Skończyłem z nim i radzę Wam zrobić to samo.

Jak to skończyłeś? – zapytał Alex – młody prawnik – przecież jesteś tu z nami, istniejesz w świecie, nie umarłeś.

Żeby skończyć ze światem nie trzeba umierać, tylko zrozumieć. Albo nawet nie zrozumieć, bo to słowo wiąże się z rozumem, raczej powiedziałbym – uświadomić. To lepsze pojęcie, bo wiąże się ze świadomością.

Jaka jest różnica między rozumem a świadomością, i co trzeba sobie uświadomić? – zapytał ponownie Alex.

Świadomość, to szersze pojęcie niż rozum. Oczywiście chodzi mi o czystą świadomość, bo w potocznym rozumieniu słowo „świadomość” używa się zamiennie z pojęciem rozum czy umysł. Otóż czysta świadomość umożliwia istnienie wszystkiemu, co istnieje, sama nie będąc żadną z tych rzeczy. To tak jak światło słońca umożliwia życie na Ziemi, ale nim nie jest.

Popatrzyłem na Alexa i z wyrazu jego twarzy wywnioskowałem, że z wyjaśnienia Johna zrozumiał niewiele. Zwykle lubiłem różnego rodzaju rozważania filozoficzne i czułem, że to, co mówi John, ma swoistą logikę, ale nie łapałem jeszcze całości. Zapytałem więc:

  • Rozumiem, że czysta świadomość jest jakimś rodzajem energii, który umożliwia istnienie światu. Jaka jest więc relacja pomiędzy naszą, ludzką świadomością a tą czystą?
  • Podam ci przykład – powiedział – gdy pali się ognisko, to ogień trawi drewno, ale nie jest nim. Jego natura jest dużo subtelniejsza niż natura drewna. Drewno to materia, ogień to energia. RELACJA POMIEDZY TWOIM CIAŁEM A UMYSŁEM JEST ANALIGICZNA DO RELACJI POMIEDZY DREWNEM A OGNIEM. Twoja świadomość jest płomieniem trawiącym twoje ciało. I tak jak trzeba dorzucać drewna do ogniska, żeby nie zgasło, tak musisz karmić swoje ciało i umożliwiać mu wszelkie potrzebne życiowe funkcje, żeby płomień świadomości nie zgasł. Podobna relacja zachodzi pomiędzy twoją świadomością, czyli rozumem, a czystą świadomością. Czysta świadomość, z kolei, to płomień trawiący świadomość.

Logicznie widziałem tu sens, ale w sensie technicznym nie byłem w stanie tego uchwycić. John chyba to wyczuł, bo dodał: nie staraj się tego zgłębiać umysłem, bo do czystej świadomości umysł nie ma wstępu. Ci, co chcą tam dotrzeć, muszą swój umysł zostawić w przedsionku do jej komnat. Zaśmiał się głośno, a my wszyscy za nim.
Nasuwało mi się wiele pytań, ale nie zadałem już wtedy żadnego więcej. Temat, o którym mówił John, nie był mi obcy. Był okres, że czytałem różne książki o Buddyzmie i Zenie i dostrzegałem tu wiele analogii.
Umówiłem się z Johnem na następny dzień. Chciałem spokojnie z nim porozmawiać. Usiedliśmy z filiżanką kawy.

John – zacząłem – niektóre z twoich wypowiedzi bardzo mnie zastanawiają. Sprawiasz wrażenie, jakbyś dostrzegał w świecie inne wartości niż my wszyscy.

Widzisz – popatrzył na mnie – spotkałem kiedyś kogoś, kto powiedział mi, że świat, w którym żyję, jest złudzeniem, i najlepiej przestać sobie nim zawracać głowę. Nie wiem dlaczego, ale uwierzyłem tej osobie i zacząłem konsekwentnie stosować się do jej wskazówek. Po pewnym czasie doświadczyłem tego, że wszystko, co mi mówiła, było prawdą. To była stara kobieta, żyjąca samotnie na skraju aborygeńskiej osady. Uważano ją za pomyloną, bo często widziano ją, jak godzinami siedziała lub stała bez ruchu. Ja też tak sądziłem, aż pewnego dnia spotkałem ją na drodze. Niosła ciężką torbę i zaproponowałem, że jej pomogę. Popatrzyła na mnie i powiedziała: wiedziałam, że to będziesz ty. Podała mi torbę i szliśmy przez około piętnaście minut. I te piętnaście minut zmieniło moje życie.

Co takiego się stało? – zapytałem.

Powiedziała: wiedziałam, że właśnie ty do mnie podejdziesz, bo jesteś jedynym w wiosce, który umie patrzeć. Nie wiedziałem, co przez to chce powiedzieć, ale nie przerywałem. Widzisz, jestem już stara i czas na „daleką podróż”, ale zanim odejdę, chciałam jeszcze komuś powierzyć prawdę. W wiosce uważają mnie za wariatkę i wygodnie mi z tym, bo nikt mi głowy nie zawraca. Miałam dużo czasu na obserwację i przemyślenia. Doznałam w życiu wielu nieszczęść. Mój mąż zapił się na śmierć. Wcześniej często mnie bił. Dzieci odeszły do miasta i zapomniały o starej matce. Ale teraz jestem już poza tym wszystkim. Był czas, kiedy bez przerwy o tym myślałam i moje życie było jednym wielkim pasmem udręki. Nie potrafiłam myśleć o niczym innym, tylko o tym, jak bardzo jestem nieszczęśliwa. I nagle wszystko się zmieniło. A było to podczas święta corroborree. Pamiętam, że od dziecka to święto było dla mnie bardzo wzruszające. Gdy patrzyłam na tańczących, zapomniałam o wszystkim. Wczuwałam się w każdą scenę tego tańca: w stwarzanie świata, w umieranie i przebywanie zmarłych poza czasem. I gdy tak stałam i patrzyłam, nagle poczułam, jak coś wewnątrz mnie pęka. Coś się we mnie otworzyło. Wręcz namacalnie zobaczyłam ten świat, w którym czas nie istnieje. Było to najcudowniejsze przeżycie, jakiego kiedykolwiek doznałam. Nie wiem ile trwało, ale gdy się ocknęłam, stałam sama pod drzewem. Wszyscy już poszli. Zaczęłam powoli wracać do domu i znowu wróciła myśl o tym, jaka to jestem samotna i nieszczęśliwa. Ale również uświadomiłam sobie, że coś się we mnie zmieniło. Gdy zaczynałam myśleć o sobie i swoich problemach, dostrzegłam, że coś z głębi mnie patrzy się na mnie. I co więcej, im bardziej użalałam się nad sobą, tym ironiczniej to coś na mnie spoglądało i wręcz się śmiało. Przestraszyłam się, że zwariowałam, ale pomyślałam, że do rana mi przejdzie. Ale nie przeszło. Gdy stres się pojawiał, to coś wracało. Zauważyłam, że najszybciej potrafię się go pozbyć, jak spokojnie usiądę i zaczynam go obserwować, tak jak on obserwuje mnie. Gdy wracałam do codziennych zajęć, wyzwalało we mnie niepokój. Uspokajało się, jak ja się uspokajałam. Dlatego w pewnym momencie przestałam zajmować się jakimikolwiek zajęciami, tylko po prostu siedziałam. Wiem, że to w oczach ludzi nie wyglądało normalnie, ale moja świadomość była przytłumiona i nie odbierała wyraźnie świata na około. Nie wiem ile to trwało, ale pewnego dnia zorientowałam się, że to coś, to ja, ale ta prawdziwsza ja, i że tak naprawdę obserwuję siebie samą. Każdego dnia spędzałam większość czasu medytując w ten sposób. Czułam, że codziennie przekopuję się przez kolejne poziomy czegoś, co przez lata narosło we mnie i zaśmieciło mnie do tego stopnia, że już sama nie wiem, kim jestem. Znowu minął jakiś czas, zobaczyłam, że to coś, to nawet nie jestem ja, bo tak naprawdę mnie nie ma. Ja znikło. Ale wraz z nim, znikło wszystko, co związane było ze mną, cały mój świat. Znowu byłam poza czasem. Trwałam tam aż do wyczerpania się energii. Wtedy świadomość wracała. Często marzyłam o tym, żeby już nie wrócić. Nie wiedziałam, czy do tego trzeba umrzeć, ale jeśli nawet tak, to było mi wszystko jedno. Tamten świat był tak wspaniały. Pewnego dnia zaczęłam w czasie medytacji prosić Wielką Siłę, żeby pozwoliła mi już tu nie wracać. Nagle usłyszałam głos, ale nie uszami, tylko jakby wewnątrz mnie. Głos zapytał: „Czy jesteś w stanie złożyć w ofierze to wszystko, czym jesteś, swoją świadomość, pamięć i życie?”. Bez wahania odpowiedziałam, że
tak. I wtedy to się stało. Wkroczyłam TAM i wiedziałam, że stamtąd nie ma powrotu. Ty widzisz teraz moje ciało, które już nie jest moje, bo mnie już nie ma. Oddałam swoje ja. To ciało do ciebie mówi, ale nie jest już bardziej moje, niż ciała i umysły wszystkich ludzi na świecie. Wiem, że jeszcze teraz tego nie pojmujesz, ale chcę ci powiedzieć, że twój prawdziwy świat jest tam, gdzie nie istnieje czas. Dopóki żyjesz w czasie, żyjesz w świecie złudzeń.

Mimo że od dziecka słyszałem różne dziwne historie, bo Aborygeni bardzo lubią opowieści o różnych niestworzonych rzeczach, to jednak ta opowieść była zbyt niewiarygodna.

A jeśli to jednak wariatka? Jeśli to wszystko jest wymysłem jej chorej wyobraźni? – pomyślałem.

Zastanawiasz się, czy jednak nie jestem wariatką – wyczytała z moich myśli.

Nie! – zaprzeczyłem, bo głupio mi się zrobiło.

Zaśmiała się głośno.
Dochodziliśmy do jej domu. Otworzyła drzwi i wzięła ode mnie torbę.
Dziękuję – powiedziała i weszła do środka.
Stałem, nie wiedząc co zrobić. Byłem ciągle pod wrażeniem jej historii i nasuwało mi się wiele pytań.

Przyjdź jutro wieczorem – usłyszałem jej głos.
Oczywiście przyszedłem, i następnego dnia również. I następnego. Byłem u niej codziennie. Im dłużej z nią przebywałem, tym wyraźniej zdawałem sobie sprawę z tego, że pod tą zniszczoną czasem i życiem powłoką tkwi nieograniczone źródło mądrości. Chwilami jej słownictwo było zwykłym żargonem tubylców, a chwilami potrafiła użyć takich sformułowań, jakich nie powstydziłby się profesor uniwesytetu. To ona nauczyła mnie o tym, że świat ma strukturę wymiarową, że świadomość i umysł to dwie różne rzeczy. Gdy zapytałem ją, skąd czerpie swoją wiedzę, przecież nawet nie umie czytać, powiedziała, że rzeczywiście, książek to czytać nie umie, ale umie czytać świat.

Cały świat bez przerwy mówi do ciebie i przekazuje ci swoją prawdę – mówiła. Patrz uważnie i słuchaj. Bo gdy musi powtórzyć swoją lekcję, wtedy staje się to bolesne.

Co to znaczy? – zapytałem.

Ludzie cierpią nie dlatego, że nie mają innego wyjścia. ZANIM DO KOOS PRZYJDZIE CIERPIENIE , NAJIERW TEN CZŁOWIEK DOSTAJE OD ŚWIATA WSZYSTKIE INFORMACJE I INSTRUKCJE< JAK TEGO UNIKNĄĆ. Żeby to odczytać, wystarczy chwila uwagi i logika myślenia. Widzisz, ja cierpiałam bardzo długo, bo brakowało mi tych dwóch czynników. Nie potrafiłam myśleć logicznie, bo moją całą uwagę pochłaniała emocja. Gdybym odkryła to wcześniej, mogłabym uniknąć bólu.

W jaki sposób? – zapytałem – przecież twoje cierpienie związane było z sytuacją, jaka cię spotkała. Czy mając wiedzę, można kształtować bieg wydarzeń?

Oczywiście, że tak. Nawet nie mając wiedzy, bez przerwy to robisz, ale nieświadomie, dlatego nie zawsze odbywa się to z korzyścią dla świata. A jeśli to, co robisz, nie odbywa się z korzyścią dla świata, to i nie ma w tym korzyści dla ciebie i prowadzi do cierpienia. Świat, dając ci cierpienie, upomina cię, jak dobry rodzic, żebyś nie robił rzeczy głupich.

Czy zawsze działanie, które daje mi korzyść, będzie dawać korzyść światu i odwrotnie?

Oczywiście, że tak, przecież jesteś częścią tego świata.

To jakie działanie przynosi największą korzyść zarówno mnie, jak i jemu?

Działanie zmierzające do uwolnienia się od jego wpływu. Widzisz, ten materialny świat nie służy do tego, żeby go budować, kształtować, wzbogacać o wielkie idee. To tylko szkoła, która uczy, jak przenieść świadomość na kolejne poziomy. Cała praca, jaką masz tu wykonać, to uwolnić się od niego.

Zanim odeszła, powiedziała mi, co robić, żeby pozbyć się świata złudzeń. Powiedziała, żebym OBSERWOWAŁ SIEBIE . Mówiła, że obserwując siebie i zadając sobie pytanie: KIM NAPRAWDE JESTEM ? uwalniam swoją świadomość od zależności materialnego świata.

Witold Wójtowicz

Śpiewać każdy może, jeden lepiej, drugi gorzej!

Posted on Leave a comment

 

Trzy pytania:

Czy lubisz śpiewać?

Czy potrafisz dobrze śpiewać?

Czy śpiewasz przy innych?

Ja na pierwsze odpowiem zdecydowanie „tak”. Eeee tam, „tak” mówi za mało. TAK, TAK, TAK!!!

Strzelę, że na pierwsze pytanie odpowie „tak” połowa pytanych, na drugie – co dziesiąta, a na trzecie?

Wyobraź sobie, że jedziesz samochodem. Wczesny ranek, pusta droga, ulubiona płyta nastawiona tak głośno, że szybyt drżą, a ty wydzierasz się ile sił w płucach nie przejmując się niczym.Nagle zacina się płyta CD w aucie i muzyka milknie – ale nie ty, śpiewając (drąc się, aż łamie ci się głos) w tym momencie wyjątkowo głośno.

Trzy dodatkowe fakty – właśnie stoisz na światłach, masz otwarte okna i o kilka metrów przed twoim autem jest przystanek autobusowy, na którym stoi tłum kilkunastu osób. Wszystkie oczy wlepione w ciebie, część zaczyna się uśmiechać, i czujesz, że za kilka sekund usłyszysz najgłośniejszy śmiech w swoim życiu, i pół miasta będzie przy obiedzie tego dnia sikać po kolanach ze śmiechu słuchając relacji z tego wydarzenia.

Co czujesz, gdy wyobrażasz siebie w takiej sytuacji?

Jeżeli – najdelikatniej rzecz ujmując – „jest ci głupio” – to smutne…

Dobrze się bawisz, śpiewając. Lubisz to robić. Odpręża cię to. Co ma cię obchodzić, czy komuś się to podoba, czy nie?

Pomyśl, co by się stało, jeśli tobie przydarzyło by się być jedną z tych osób stojących na przystanku? Jakie myśli przebiegałyby przez Twoją głowę? Szyderczne, pogardliwe? Nie sądzę. Przecież sam śpiewasz w aucie.

Byłaby to po prostu dobra okazja dla śmiechu! Zabawne jest w tym tylko jedno – zbieg okoliczności – postój w pobliżu przystanku, zacięcie się odtwarzacza CD, uchylone okno.

Jeżeli jednak wyobrażając siebie w tej sytuacji nie jest ci do śmiechu,  a tylko czujesz palący wstyd… to smutne.

Czujesz do siebie pogardę, choć inni jej nie czują.

Kochasz siebie o wiele mniej, niż inni cię kochają.

Codziennie chodzisz po ulicach udając osobę, która w samotności nie wydzie… tzn. nie śpiewa.

Udajesz kogoś, kim nie jesteś.

W ten sposób nie można być szczęśliwym.

Śpiewanie do radia nie jest niczym złym. A mimo tego czujesz wstyd.

Życie nie raz wzywa do podjęcia decyzji, które w oczach innych ludzi, czasem zdecydowanej większości, są złe. Czy podejmiesz je, skoro teraz boisz się oceny innych w sytuacji, która w żadnej opinii zła nie jest?

Proszę cię, nie odkładaj tego tematu, chyba że nie planujesz szczęśliwego życia. Miłość i szacunek do swojej własnej osoby to nie jest dodatek do twojego szczęścia. To jest jego niezbędny warunek.

Słońce w sercu

Posted on Leave a comment

Tego ranka jechałem do pracy i widzialem niezwykły, spektakularnie piękny wschód słońca. Najbardziej niezwykłe było w nim to, iż przepiękne odcienie pomarańczowego, czerwonego i żółtego zajmowały więcej niż połowę horyzontu! Nie miałem ze sobą aparatu i spojrzałem tylko na telefon leżący na siedzeniu obok, a i to już niemal kosztowało mnie wypadek, więc myśli o zrobieniu zdjęcia porzuciłem, poza tym i tak żadna fotka nie byłaby w stanie oddać tego piękna nawet w połowie!

 

Nie mogąc zrobić zdjęcia, postanowiłem po prostu rozkoszować się chwilą i podziwiać to cudo (na tyle oczywiście, na ile pozwala bezpieczna jazda autem), i po kilku sekundach przyszła mi do głowy pewna myśl. Myśl dla mnie samego bardzo odkrywcza.

Taki wschód słońca trwa niedługo. Apogeum piękna trwa kilka, najwyżej kilkanaście minut, i możemy pozostać z odczuciem niedosytu… „Chcę jeszcze!” – ale przecież… wschód słońca jest nieustannie widoczny w mnóstwie miejsc na Ziemi! Nie ma takiej chwili, aby miliony ludzi nie mogło go podziwiać!

A kiedy jeszcze dodamy do tego zachody słońca? Nasza planeta jest pełna piękna, i choć z jednej strony piękno to szybko przemija – wchód słońca trwa kilka minut, piękny kwiat usycha a gładka buzia pokrywa się zmarszczkami – nieustannie przecież piękno pojawia się na nowo! Codziennie nowe wschody słońca, wyrastają nowe kwiaty, rodzą się nowi ludzie! Zabawne jest przy tym też to, że większość spektakularnych wschodów i zachodów słońca nie jest przez nikogo widzianych, jako że 3/4 powierzchni naszej planety zajmuje woda gdzie obecność ludzi jest sporadyczna. Dlaczego wszystko właśnie w taki sposób zostało stworzone?

Jest to dla mnie sygnałem, że piękna na tym świecie jest wystarczająco dużo, jest go niemal przesyt… skoro większości go nawet nikt nigdy nie ogląda… Oznacza to, że nie muszę się niczego uporczywie trzymać. Mam coś pięknego? Kiedy pomyślę, iż mogę to komuś dać, i sprawię tym radość, nie muszę się martwić, że już nie będę tego miał. Na wyciągnięcie ręki mam inne piękne rzeczy i nigdy nie będzie ich za mało! Nie wiem dokładnie, ile przez następną godzinę zakwitnie kwiatów na ziemi, ale bez wątpienia wiele milionów!

Uświadomiłem sobie również, że piękno na świecie jest zawsze, choć niekoniecznie muszę je zawsze widzieć. Słońce jest zawsze widoczne, my jednak możemy zamknąć oczy, możemy się po prostu odwrócić albo wejść do zamieszkania i zasłonić okna.

Czasem też.. zdarzą się chmury, jednak bez nich i bez deszczu nie moglibyśmy żyć na Ziemi… poza tym być może szybko znudzilibyśmy się Słońcem.

* * *

W tej chwili dochodzi godzina 11, spoglądam przez okno i niebo zasnute jest chmurami. Kiedyś często podkreślałem, jak kocham Słońce, i jak nie cierpię pochmurnego nieba; przecież jesteśmy fizjologicznie zaprojektowani by je kochać! Jego promienie, wpadające do naszych oczu, sprawiają, iż mózg produkuje serotoninę – neuroprzekaźnik powodujący w nas radość!

Postanawiam dzisiaj więcej nie narzekać na zasnute chmurami niebo. Zamiast narzekać i wysyłać swoimi słowami negatywną energię, pomyślę chwilę o tych wszystkich pięknych zachodach, wschodach słońca które mi było dane oglądać… pomyślę o tym, że kilka kilometrów wyżej chmury się kończą i słońce tam wciąż świeci… pomyślę, że chmury i deszcze są dla nas błogosławieństem – i na koniec uświadomię też sobie, że prawdopodobnie nie doceniałbym piękna słonecznych dni nawet w jednym procencie gdyby wszystkie było słoneczne!

Zawsze mamy dostęp do piękna! Czasami trzeba tylko spojrzeć we właściwym kierunku, a jeśli akurat jest noc i nasze oczy nic nie widzą, możemy zawsze odtworzyć coś pięknego w pamięci!

5 celów

Posted on Leave a comment

fulfilled life

Człowiek spełniony to człowiek szczęśliwy. Słyszeliście kiedyś to powiedzenie? Ja wiele razy, i za każdym razem czułem ukłucie żalu. Ja się nie uważałem za spełnionego w żadnej z dziedzin mojego życia.

Winiłem oczywiście świat, okoliczności, Boga.

Aż usłyszałem takie porównanie:

Większość ludzi dzisiaj przypomina osobę, która weszła do apteki, i powiedziała „poproszę jakieś lekarstwo. Wszystko jedno, jakie”.

Nikt z nas tego by nie zrobił. Kiedy wchodzimy do apteki albo wiemy dokładnie, co chcemy kupić… albo w rękach mamy receptę, na której ktoś coś nabazgrał, albo rozpisywał swój długopis, niemniej aptekarz będzie dokładnie wiedział, co nam dać.

Ale jak postępujemy w życiu?

Jednym z ważniejszych celów życia większości ludzi jest zdobycie odpowiedniej ilości pieniędzy do wygodnego życia, ale tak naprawdę coś takiego nie może być celem życiowym. W samym zdobywaniu pieniędzy nie ma miłości. Wszystkie działania w których nie ma nic miłości, przynoszą frustrację i ból.

Pieniądze mogą jednak być bardzo istotnym „skutkiem ubocznym” realizacji celów. Albo mogą być narzędziem do tego.

Moim celem może być zostanie świetnym przedsiębiorcą. Albo bardzo skutecznym filantropem. I jedno, i drugie, wiąże się z pieniędzmi, ale w żadnym z nich pieniądze nie są celem. Nie mogą być.

Zła wiadomość:

Couch-Potato-Couple

siedząc na kanapie i oglądając kolejny odcinek serialu nie osiągniemy jednak żadnych celów.

Recepta jest zarówno prosta, jak i genialna.

Przepaść między naszym obecnym życiem, w którym odliczamy tylko kolejne soboty i niedziele, a tym, co chcemy osiagnąć, jest zapewne tak wielka, że pokonanie jej wydaje się niemożliwe. Tracimy wiarę i… nie robimy nic.

Trzeba stopniowo.

W ciągu następnych 24 godzin – dzisiaj wieczorem, jutro rano, lub o jakiejkolwiek innej porze, o której wiesz, że możesz regularnie w spokoju wygospodarować kilka minut w ciszy i samotności – ustaw listę 5 celów.

Weź kartkę papieru, lub jakąś aplikację na swoim telefonie lub komputerze, i napisz, co planujesz zrobić przez następny dzień.

Nie przejmuj się, jeśli nie potrafisz znaleźć ważnych i doniosłych celów. Cele takie jak „zdążyć na czas do pracy”, „zrobić 10 pompek/przysiadów” lub „kupić jajka” są równie dobre jak „postawić stopę na księżycu”.

Najważniejsze, żeby cele były jasno określone. Bardzo konkretnie. Bez słów „bardziej”, „lepiej”, bo te pojęcia mogą być różnie interpretowane.

Kiedy następnego dnia odhaczysz wszystkie pięć, pozwól dumie, radości, poczuciu spełnienia, ogarnąć cię! Czy cele, które osiągnąłem, były trywialne? Może i były, ale porówując to do większości moich dotychczasowych dni, w których to świadomie nie osiągałem żadnych celów, dzisiejszy dzień był sukcesem!

Nie będę się upierał przy liczbie 5 celów, może 3 lub 10 cele będą dla ciebie lepsze, ale wydaje mi się że to liczba optymalna dla większości. Tak naprawdę jednak nie o liczbę chodzi, ale życie świadome celu.

A co, jeśli nie osiągnąłem wszystkich celów? Uśmiecham się wtedy do siebie z wyrozumiałością, okoliczności mogą mnie zaskoczyć, lub może byłem wyjątkowo zmęczony. To już przeszłość. Zacznynam nowy dzień!

Daj sobie kilka dni, tygodni, wytrzymaj, spraw, aby to się stało nawykiem, nawet jeśli cele pozostaną małe.

Zaręczam cię, nie pozostaną.

Chcę być szczęśliwy!

Posted on Leave a comment

Muszę przyznać, że wyróżniam się czymś wśród tych 7 miliardów ludzi. Otóż – bardzo chcę być szczęśliwy.

Ha, ha! Bardzo śmieszne!

Co to znaczy być szczęśliwym?

Jak być szczęśliwym?

happiness

Odpowiedź na pierwsze pytanie może się różnić zależnie od osoby, ale nie tak bardzo. Chodzi o to, by wstawać codziennie z uśmiechem (chyba że należysz do osób, które rano są nieprzytomne, wtedy uśmiech pojawi się po 30-60 minutach), by czuć niespożytą energię, by często mieć radosne myśli, by często się śmiać, chociażby uśmiechać..

Ale jak być szczęśliwym?

Przeczytałem mnóstwo książek na ten temat, ale wciąż poziom mojego szczęścia nie rósł.

Książki zawierały mnóstwo ciekawych porad, i jak się czytało, to aż serce rosło w piersi na myśl, że się też w końcu będzie szczęśliwym! Odkładałem jednak książkę… i od razu o niej zapominałem. Żadnych z tych wspaniałych rad nie wprowadzałem w życie. Czy byłem aż tak leniwy?

Hmm… myślałem… lenistwo nigdy nie było przeszkodą do przygotowania sobie jedzenia, jak byłem choć troszkę głodny, a tutaj oto mam ogromny głód szczęścia, i… dlaczego nic nie robię?

Chyba wiem, dlaczego. Z dwóch powodów.

Po pierwsze, te rady były na ogół nieco nielogiczne. Coś w nich nie pasowało… I miałem wątpliwości do ich sensu, a kiedy dzieliłem się nimi, wszyscy dziwnie na mnie patrzeli, i nikt nawet nie podejmował się prób odpowiadania.

Po drugie (i to chyba o wiele ważniejsze), znałem ludzi, którzy te rady stosowali, i wcale nie wyglądali na szczęśliwych.

Także przez wiele, bardzo wiele lat, stosowałem ten sam schemat. Fajna książka, poruszenie, plany, nadzieje i… ksiązka na półce, a w moim życiu nie ma żadnych zmian.

Aż… jednak coś się zaczęło zmieniać.

Z wielu książek, które czytałem, wiele rad „nie działało”, ale niektóre tak. Niektóre wydawały się dziwne, i odmienne od tego, co do tej pory znałem… ale nie przeczyły logice.

Choć nie bez wątpliwości, jako że wiele lat juz mi na tym bezproduktywnym szukaniu zeszło, zacząłem jednak pewne rzeczy stosować w życiu!

I…

Zadziałało!

Poziom mojego szczęścia zaczął wreszcie rosnąć!

I wciąż rośnie!

I na tym blogu chciałem się tymi rzeczami podzielić!

Poczekajcie nieco…

Posted on 3 komentarze

Ten blog będzie o byciu szczęśliwym.

Ten blog będzie o miłości.

Pomysł na niego przyszedl na początku 2016 roku. Całe zycie poszukiwałem szczęścia. Szukałem go przez różne opcje światopoglądowe, różne opcje religijne, i wciąż nie umiałem znaleźć.

Aż do teraz. Kiedy już stuknęła mi czterdziestka.

Lepiej późno, niż wcale, no nie? 🙂

Pierwszy „poważny” wpis pojawi się… bo ja wiem… pewnie za kilka tygodni. A może miesięcy? Nie chcę aby trafiło tu cokolwiek nieprzemyślanego; cokolwiek, czego nie jestem pewien.

Zapraszam już jednak do zostawiania komentarzy. Na pewno będą dla mnie ogromną zachętą!